Post it.

Και περνάμε στα βαρύγδουπα σε μια προσπάθεια να μάθουμε στον εαυτό ότι τα ποστ-ιτ κάνουν καλό στην ψυχική του υγεία και καλά θα κάμει να μάθει να τα χρησιμοποιεί. Ο εαυτός.

Ο ίδιος.

Δεν ξέρω θεωρίες. Και να 'ξερα θα τα 'κανα πουτάνα με ονόματα, αυτά που δεν κατάλαβα, κι αυτά που 'δα στον ύπνο μου.

Όποιος λέει ότι είναι σκιά του εαυτού του είναι ένας κυνικός καφράκος.

Δεν έχουμε αγνή υπόσταση αφού είμαστε συνδυασμός επιρροών.

Δεν θα βρούμε ποτέ τον εαυτό μας γιατί αυτό που 'χουμε στο υπέροχο πράμμα, που κατοικεί στο κρανίο μας, ως (ε)αυτό δεν υφίσταται. Λέω 'γω τώρα, στο περίπου και λοιπά. Κι όποιος πούστης σε λέει ψεύτικο είναι βλάκας που 'χει ορίσει το αληθινό. Κι αν θεωρείς τον εαυτό σου αληθινό είσαι εξίσου. Κι αν σου 'παν κάτι άλλο ρώτησε για τους ορισμούς τους. Σήκω. Φύγε. Και ξαναγύρνα. Όχι ότι έχει σκοπό και νόημα. Απλώς η περαντζάδα σου αλλάζει τον καιρό.

Τι;

Ναι, συγγνώμη. Δεν μου πάνε οι αυθεντίες (κι η αφεντιά στις αφεντιές μου) θα απολογηθώ κι αργότερα.

Είσαι η σκιά που σου δίνουν οι άλλοι και χαίρεσαι. Εγώ δε χαίρομαι. Μου βρωμάω. Και όσο κι αν νομίσω πως κρύβω έναν εμένα κάπου κει στο βάθος τόσο επιστρέφω στη δήλωση που (με περίσσιο κόρδωμα) έκανα παραπάνω.

Δεν ξέρω τι υφίσταται.

Δεν ξέρω πόσες υποστάσεις έχετε εσείς.

Εγώ θα 'χω πολλές από δω και μπρος.

Πούστηδες.

Καλά δεν έκανα;

Βλέπω συνέχεια αυτό το όνειρο.

Βλέπω συνέχεια αυτά τα όνειρα. Την κατηγορία. Το όνειρο.

που με κάνουν να αμφιβάλλω για την πραγματικότητα

για την νηφαλιότητα

για την αντικειμενικότητα (γράψε άκυρο, πάντα αμφέβαλα γι αυτήν)

Με φαγουρίζει η γάμπα μου και με λένε Μανόλη.

"Της χήρας το κατούρημα στο χώμα σκάβει λάκκο.

Σκοτώνει τα μικρόβια, ακόμα και το δάκο.

Αυτό. Αυτό σκεφτόμουνα και μου 'ρχοταν να γελάσω. Το ξέρω ότι είναι μαλακία, είναι απαράδεκτο, είναι αίσχος, αλλά αυτό είναι. Την κοίταζα, στα μαύρα ντυμένη, πήρε το μάτι μου και την κορνίζα με το σύζυγο που χάσαμε, ωραίος κύριος, ευθυτενής, ε, μου 'ρθε καπάκι κι η μαντινάδα. Μου την είχε πει ένας ταξιτζής, κάτω, πριν τη Ζάκρο. Εκεί. Με το Σώτο ήμασταν. Μας είχε πάρει μονότερμα ο ταρίφας. Πολύ γέλιο. Δυστυχώς. Γιατί τώρα δαγωνόμουνα. Τελείως βλάκας. Ώρες ώρες είμαι τέτοιος τενεκές. Χωρίς κακή πρόθεση. Αλλά τενεκές. Ο Σωτήρης σηκώθηκε."

Λ.Χ.

Στόχα.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας φυσικός που ίσως να μου την έδινε στα νεύρα, ίσως να τον συμπαθούσα επειδή είμαι προκατειλημμένη απέναντι στους φυσικούς, ίσως να μη με νοιάζει ιδιαίτερα.

Έλεγε περίεργα περίπου πράγματα που παραδόξως (μάλλον) καταλάβαινα αλλά ποτέ δεν μπορούσα να αναπαράγω.

Μπλέντερ.

Τα παίρνουμε, τα αλλοιώνουμε, τα προσαρμόζουμε και βγάζουμε συμπεράσματα (γνωστά και ως Οι Μεγάλες Θεωρίες Μικρών Παπαρολόγων)

Όταν δε σε (δηλαδή με) βολεύει ο ορισμός αλλάζεις θεωρία.

Έλεγε ο κύριος Φ. κάτι περί βαρύτητας που δεν είναι γκαραντί δύναμη λέει και έρχονται και σου πασάρουν τη βαρύγδουπη νέα θεωρία της βαρύτητας, τον Αϊνστάιν, κάτι καμπυλότητες του χώρου (άντε και του χρόνου, άντε μαζί, άντε να χαρώ εγώ υποχώρηση), κάτι παπάρια και κάτι μέντολες. (ΣτΣ. μην τυχόν και πάρει κανείς -και στους 2 που διαβάζετε το λέω- αυτά που γράφω στα σοβαρά θα γίνετε ρεζίλι και όχι απαραίτητα μπροστά σε φυσικό)

Μας φούσκωσε και τα μυαλά με τις διαστάσεις ο κύριος Φ. (με γέμιση φαντάσματος, φουντούκι, καραμέλα, ξέφυγα). Εντυπωσιασμός!

Και καταλήγω (φτύσιμο κόρφου) στο ότι δε συμπαθώ τους ορισμούς γιατί, έχοντας μια βαριά βαρεμάρα προς αφομοίωση και μια μεγάλη τάση προς παραποίηση, με μπερδεύουν.

Αλλά δεν είμαι σίγουρη, μπορεί να το δα και στον ύπνο μου.

All of a sudden i miss everyone.

Έχω να πω ότι δεν πιστεύω ακριβώς στον έρωτα. Δεν πιστεύω ακριβώς στην αγάπη.

Πιστεύω στις ανάγκες.

Τώρα έρχονται διευκρινίσεις.

Δεν έχω να πω. Η φράση δηλώνει μια κάποια συγκροτημένη σκέψη, οργάνωση, πόρισμα. Εμένα μου 'ρθε, το είχα. Και το είπα. Αύριο θα το μετανιώσω.

Αν όχι αύριο μεθαύριο.

Δεν είμαι κυνική. Τους συμπαθώ μερικές φορές (συνήθως πάντα αλλά προσπαθώ να μην είμαι απόλυτη και δε συμμαζεύεται και δε συμμαζεύομαι και ). Τους κυνικούς. Ίσως κάποτε να 'θελα να μαι από δαύτους. Δεν τα κατάφερα.

Πιστεύω στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά. (υπάρχουν :P)

Μερικές ανάγκες είναι πιο απρόβλεπτες, πιο περίεργες, λιγότερο επιστημονικά μελετημένες (και δε μας νοιάζει και δε γαμιέσαι/στε/μαι), ή και περισσότερο.

Πιστεύω σ' αυτούς που χρειάζονται θεό. Η βλακεία τους ίσως (πουκαπου) να με εκνευρίζει.

Τρέφω αισθήματα ιδιαίτερα ιδιαίτερα για το παραλήρημα, για τη μουδιασμένη γλώσσα, για false allarms, για αύρες, σαύρες και την κατσαρίδα που σκαρφαλώνει ανάμεσα στα σκίτσα του τοίχου μου.

Η επιλογή της επιλογής και η συνειδητοποίησή της μου προκαλεί πρόβλημα.

Πάω για φονιάς.

Με βούλα.

πουά

πουέντ

edit: δίκιο είχα.

μετάνιωσα.

Talk about death in a simple way.

Αν το μυαλό έχει μια ιδιότητα να δίνει την ψευδαίσθηση της αυξομείωσης του χρόνου. Δηλαδή δεν ξέρω. Γίνεται; Ε θα γίνεται. Γίνεται με τον ύπνο, τα όνειρα, τις έντονες στιγμές κ.λπ.

Ωραία. Εξαιρετικά. Υπέροχα.

Θα το εκπαιδεύσω για να μου κάνει το τρικ με το θάνατο.

Αν δηλαδή μπορούσε να δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση διάρκειας μιας ψευδαίσθησης δε θα καταλάβω ποτέ ότι πέθανα. Σωστά;

Λάθος;

Χέστηκα. Εγώ θα προσπαθήσω να το ξεγελάσω.

Όταν τα καταφέρω δε θα 'χω ιδέα πως είναι ο αυθεντικός.

δε με νοιάζει!

Αυτή η μαλακία παίζει μαζί μου.

Θα πάρω τη ρεβάνς!

Talk about death in a simple way.

Κάτι τέτοιο.

Δε μ'αρέσει η "αγάπη" σας.

Γιατί της δώσατε μια σκατένια έννοια που θέλει πολλή σκέψη. Ή κάτι τέτοιο.

Ναι ναι καλά μου, μερικά και λίγα από σας καταχράζεστε (ή κάτι τέτοιο) την έννοια και βγάζετε αυτό το κάτι που μ' αρέσει. Και την καταχράζεστε (ή κάτι τέτοιο) συνειδητά ή ασυνείδητα με ένα γκλίμπς συνείδησης (ή κάτι τέτοιο).

Λατρεύω την σοκολάτα όταν τη λατρεύω. Δηλαδή, πως να το πω;
Είναι που τη λατρεύω στην ώρα της. Στην ώρα μου;

Σκατά;
όχι σκατά!
όχι όχι όχι!

σοκολάτα της ώρας!
κάτι τέτοιο. κάτι τέτοιο είναι η δικιά μου απ' αυτή. αλλά όχι για λίγη ώρα απαραίτητα.
εννοώ
να...

η ώρα, η όρεξη, η σοκολάτα και τα σκατά είναι σχετικά

δηλαδή να... η αγάπη είναι σχετική... δηλαδή

βασικά δεν μπορώ να την εξηγήσω...
μάλλον είναι ειδική και παίζει να γενικεύεται

δηλαδή να..

ή κάτι τέτοιο.



ps: Behind Doors

note III

weird feelings.
that's why i adore her alcoholic texture.

middle name: Anthony

Ο κωδικός μου στη θέση του username αποτελούσε πάντα ενδιαφέρον θέαμα, όπως και η αντίδρασή μου στη θέα του. "Τα δάχτυλα πήγαν σωστά, η λέξη κάτι θυμίζει -κεφάλι 90μοιρο κλικ προς τα αριστερά, βλέμμα νεροκολοκύθας, επιστροφή κεφαλιού, αχνό χαμογελάκι (για τους λάτρεις του είδους μειδίαμα) , εσωτερική μούτζα στην οικονομική συσκευασία των 4ων δευτερολέπτων- μάλιστα."

να προσφέρω το κοινωνικό μήνυμα που μου χαλάει το ίματζ: have fun my luvs, όσο με μαθαίνετε τόσο λιγότερο ανησυχείτε, σας χαίρομαι.

πίσω στο ράντζο (ναι διάβαζα κι εγώ Lemony Snicket κάτι φεγγάρια που 'μουν.. the rest of it λογοκρίθηκε προ 3ων δευτερολέπτων απ' την αφεντιά μου γιατί κρίθηκε υπέρβαρετό)

Όσο υπάρχει
το κρασί του ποτηριού του (ειδικά κατασκευασμένου απ' τον κατασκευαστή του κρεβατιού μου) "πεζουλακίου" στα πλαϊνά του προαναφερθέντος κρεβατιού,
Frusciante στον καψαλισμένο αέρα που δε λέει να μου κάνει τη χάρη να ξεκουμπιστεί από δω μέσα, παρά τις ορθάνοιχτες πρόσχαρες και διόλου φιλόξενες θήρες (αμέ) του μπαλκονιού μου -γνωστές και ως μπαλκονόπορτες οι κουρτινοφορούσες-,
μπαγιάτικη μαλακία στον όχι και τόσο σιτεμένο εγκέφαλο που έχει εγκατασταθεί παρά τη θέληση του ιδιοκτήτη του κρανίου στο προαναφερθέν σωματικό τμήμα (κρανίο),
αλκοολική διαύγεια (αυτό δε θα το παπαραπολογίσω ιδιαίτερα γιατί γαμά)
και άλλοι αστάθμητοι (ή και όχι αλλά βγάζω αποθημένα κοινοτοπιών) παράγοντες (ε? το δες να 'ρχεται αγαπητέ-μοναδικέ-ανυπέρβλητε αναγνώστη?)

εεεεεεε όσο υπάρχουν αυτά προφανώς θα κάθομαι και θα λιώνω εντός τους χωρίς ίχνος σνομπισμού (μαμά) αλλά λόγω προφανότητας.

Ακολουθούν κλεμμένες φράσεις από χαρτί κρυμμένο κάτω απ' το πληκτρολόγιο του κάποτε ζωντανού μου θρύλου.

Απλά τρέχω απ' το ένα στο άλλο. Μαντέψτε την κατεύθυνση.

Ίσως να εκνευρίζομαι με τη σιγουριά.

Δηλώνω αιώνια υποταγή στην Φ7 και πάνω.

Ακολουθεί ορθογραφικός έλεγχος.



Δεν έχεις ιδέα πόσο.

(όχι ορθογραφικός έλεγχος ηλίθιε. ούτε σ' αγαπώ ηλίθιες.)


ps: (εννοείται)
στο background δίσκος του προαναφερθέντος που 'χει το θράσος να λέγεται the will to death και δε με χάλασε.