20110606

Loop

i don't mean anything cause i can't mean anything cause it's forbitten cause i already said too much cause too much means always enough
means anything
forbitten
i said

^

προσπαθώ να ενδώσω στην υπερβολή
να αφεθώ σε σουρεαλισμό


Βιώνω έναν εγωισμό τρομακτικό,
αντίθετο σε ότι έχω σχηματίσει (με όχι κ τόσο ευδιάκριτα όρια) ως ιδανικό εαυτό.
Κλονίζεται το πρότυπο.
Αμφισβητείται η ανάγκη ύπαρξής του.
Συνειδητοποιώντας την ύπαρξη αγάπης
για την άγνοια και
για την αναγνώριση της άγνοιας, αφαιρώ νόημα από την αναζήτηση.



φαίνεται πιο καθαρό όταν είναι ανεπηρέαστο


δεν πρόκειται να υπάρξει ανεπηρέαστο,
είναι αδύνατο και είναι κενό


χάνει κάτι όμως


και αυτό το κάτι οι άλλοι το λέμε ουσία


εγώ δεν είμαι


δεν είσαι. θες να γίνεις.


εγώ δεν μπορώ να θέλω,
δεν πρέπει,
μου χαλάνε και με χαλάν

Πρόληψη, Διάγνωση, Θεραπεία.

Δε μου λείπω. Ήμουν περίεργη τότε.
Τώρα είμαι χειρότερη.
Αλλά είμαι "άλλο τώρα".



Σκατά. Πάω να δώσω.
11/2/11


Τούτα έμειναν drafts και δε θυμάμαι τίποτα.
Δε θυμάμαι τι είχα πάθει αλλά όλο και κάτι ΤΡΟΜΕΡΟ θα ήταν. Όπως είναι πάντα βεβαίως.

Γιατί δε μας βαριόμαστε;
Κι αν μας βαριόμαστε γιατί δε μας αλλάζουμε;
Μας τρομάζει η αλλαγή;
Μας τρομάζει αυτό που είμαστε;
Υπάρχουν στάδια;
Πρόληψη, Διάγνωση, Θεραπεία;

Τίνος;
Των στοιχείων γενικά; Του εαυτού; Των αυτών που βαριόμαστε;

Οπότε,
Τούτο είναι απορία γενικής φύσεως. Απορία που την παίρνεις και την κολλάς όπου σε βολεύει και την προσαρμόζεις όπως σε βολεύει. Γιατί είσαι άνθρωπος με ελεύθερο χρόνο (για σκέψη και δημιουργικότητα, ναι, μαλάκα) και αρέσκεσαι στις θεωρίες, στα τεράστια προβλήματα που μπορείς να δημιουργήσεις και στην πλαστικότητα που μπορείς να επιφέρεις (μάνα μου λεξιλόγιο) στις σκέψεις, στα συναισθήματα (συγκεκριμένος ορισμός δεν υπάρχει σε τούτη την αναφορά, η λέξη μπορεί να παραληφθεί αλλά τη βάζουμε γιατί είναι στο πακέτο, ολοκληρώνει μια εικόνα γλαφυρή και είναι τζάμπα και είμαι άνθρωπος με ελεύθερο χρόνο), στις καταστάσεις.

Όταν το λοιπόν θες (ή θέλει το μυαλουδάκι τελοσπάντων) μπορείς να αλλάξεις ακόμα και τα δεδομένα. Να τα (παρα)μορφώσεις.

Είναι οι ερωτήσεις εκείνες που κάνεις στον εαυτό και τον κοιτάς λοξά (όχι στον καθρέφτη, έλεος) στο δευτερόλεπτο γιατί ξέρεις την απάντηση ή δε θες να απαντήσεις. Που σε φέρνει σε δύσκολη θέση ο εαυτός ο ίδιος ωρέ.
Κι αν απαντήσεις. Έστω πως το βρήκες. Ή πως κούνησες το κεφάλι μια από δω και μια από 'κει και αποκαλύφθηκε ότι γνωρίζεις. Ω ναι!

Πως το βγάζεις παραέξω;

Εκεί πέρα, οι εκείνοι, όλο και κάτι περιμένουν. Όσοι και όποιοι και να 'ναι (και). Γιατί όλο και κάποιους, κάπως, υπολογίζεις.

Θα 'θελα να 'χα την ικανότητα αυτή όπου with a buzz in our ears we play endlessly


20110403

Μοιράσου γαμημένε
Ποτέ δεν ήταν ντροπή




Έχω απορίες/





20110116

Κατα συρροή

Κάθε αχάριστος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να μη σέβεται ούτε τον εαυτό του.


απολογούμαι για τους στοχασμούς μου

20101205

Post it.

Και περνάμε στα βαρύγδουπα σε μια προσπάθεια να μάθουμε στον εαυτό ότι τα ποστ-ιτ κάνουν καλό στην ψυχική του υγεία και καλά θα κάμει να μάθει να τα χρησιμοποιεί. Ο εαυτός.

Ο ίδιος.

Δεν ξέρω θεωρίες. Και να 'ξερα θα τα 'κανα πουτάνα με ονόματα, αυτά που δεν κατάλαβα, κι αυτά που 'δα στον ύπνο μου.


Όποιος λέει ότι είναι σκιά του εαυτού του είναι ένας κυνικός καφράκος.

Δεν έχουμε αγνή υπόσταση αφού είμαστε συνδυασμός επιρροών.
Δεν θα βρούμε ποτέ τον εαυτό μας γιατί αυτό που 'χουμε στο υπέροχο πράμμα, που κατοικεί στο κρανίο μας, ως (ε)αυτό δεν υφίσταται. Λέω 'γω τώρα, στο περίπου και λοιπά. Κι όποιος πούστης σε λέει ψεύτικο είναι βλάκας που 'χει ορίσει το αληθινό. Κι αν θεωρείς τον εαυτό σου αληθινό είσαι εξίσου. Κι αν σου 'παν κάτι άλλο ρώτησε για τους ορισμούς τους. Σήκω. Φύγε. Και ξαναγύρνα. Όχι ότι έχει σκοπό και νόημα. Απλώς η περαντζάδα σου αλλάζει τον καιρό.

Τι;

Ναι, συγγνώμη. Δεν μου πάνε οι αυθεντίες (κι η αφεντιά στις αφεντιές μου) θα απολογηθώ κι αργότερα.

Είσαι η σκιά που σου δίνουν οι άλλοι και χαίρεσαι. Εγώ δε χαίρομαι. Μου βρωμάω. Και όσο κι αν νομίσω πως κρύβω έναν εμένα κάπου κει στο βάθος τόσο επιστρέφω στη δήλωση που (με περίσσιο κόρδωμα) έκανα παραπάνω.

Δεν ξέρω τι υφίσταται.
Δεν ξέρω πόσες υποστάσεις έχετε εσείς.
Εγώ θα 'χω πολλές από δω και μπρος.



Πούστηδες.

20101108

Καλά δεν έκανα;

Βλέπω συνέχεια αυτό το όνειρο.

Βλέπω συνέχεια αυτά τα όνειρα. Την κατηγορία. Το όνειρο.

που με κάνουν να αμφιβάλλω για την πραγματικότητα

για την νηφαλιότητα

για την αντικειμενικότητα (γράψε άκυρο, πάντα αμφέβαλα γι αυτήν)



Με φαγουρίζει η γάμπα μου και με λένε Μανόλη.


"Της χήρας το κατούρημα στο χώμα σκάβει λάκκο.
Σκοτώνει τα μικρόβια, ακόμα και το δάκο.

Αυτό. Αυτό σκεφτόμουνα και μου 'ρχοταν να γελάσω. Το ξέρω ότι είναι μαλακία, είναι απαράδεκτο, είναι αίσχος, αλλά αυτό είναι. Την κοίταζα, στα μαύρα ντυμένη, πήρε το μάτι μου και την κορνίζα με το σύζυγο που χάσαμε, ωραίος κύριος, ευθυτενής, ε, μου 'ρθε καπάκι κι η μαντινάδα. Μου την είχε πει ένας ταξιτζής, κάτω, πριν τη Ζάκρο. Εκεί. Με το Σώτο ήμασταν. Μας είχε πάρει μονότερμα ο ταρίφας. Πολύ γέλιο. Δυστυχώς. Γιατί τώρα δαγωνόμουνα. Τελείως βλάκας. Ώρες ώρες είμαι τέτοιος τενεκές. Χωρίς κακή πρόθεση. Αλλά τενεκές. Ο Σωτήρης σηκώθηκε."

Λ.Χ.

20101028

Στόχα.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας φυσικός που ίσως να μου την έδινε στα νεύρα, ίσως να τον συμπαθούσα επειδή είμαι προκατειλημμένη απέναντι στους φυσικούς, ίσως να μη με νοιάζει ιδιαίτερα.

Έλεγε περίεργα περίπου πράγματα που παραδόξως (μάλλον) καταλάβαινα αλλά ποτέ δεν μπορούσα να αναπαράγω.

Μπλέντερ.

Τα παίρνουμε, τα αλλοιώνουμε, τα προσαρμόζουμε και βγάζουμε συμπεράσματα (γνωστά και ως Οι Μεγάλες Θεωρίες Μικρών Παπαρολόγων)

Όταν δε σε (δηλαδή με) βολεύει ο ορισμός αλλάζεις θεωρία.

Έλεγε ο κύριος Φ. κάτι περί βαρύτητας που δεν είναι γκαραντί δύναμη λέει και έρχονται και σου πασάρουν τη βαρύγδουπη νέα θεωρία της βαρύτητας, τον Αϊνστάιν, κάτι καμπυλότητες του χώρου (άντε και του χρόνου, άντε μαζί, άντε να χαρώ εγώ υποχώρηση), κάτι παπάρια και κάτι μέντολες. (ΣτΣ. μην τυχόν και πάρει κανείς -και στους 2 που διαβάζετε το λέω- αυτά που γράφω στα σοβαρά θα γίνετε ρεζίλι και όχι απαραίτητα μπροστά σε φυσικό)
Μας φούσκωσε και τα μυαλά με τις διαστάσεις ο κύριος Φ. (με γέμιση φαντάσματος, φουντούκι, καραμέλα, ξέφυγα). Εντυπωσιασμός!

Και καταλήγω (φτύσιμο κόρφου) στο ότι δε συμπαθώ τους ορισμούς γιατί, έχοντας μια βαριά βαρεμάρα προς αφομοίωση και μια μεγάλη τάση προς παραποίηση, με μπερδεύουν.


Αλλά δεν είμαι σίγουρη, μπορεί να το δα και στον ύπνο μου.

20100904

All of a sudden i miss everyone.

Έχω να πω ότι δεν πιστεύω ακριβώς στον έρωτα. Δεν πιστεύω ακριβώς στην αγάπη.
Πιστεύω στις ανάγκες.

Τώρα έρχονται διευκρινίσεις.

Δεν έχω να πω. Η φράση δηλώνει μια κάποια συγκροτημένη σκέψη, οργάνωση, πόρισμα. Εμένα μου 'ρθε, το είχα. Και το είπα. Αύριο θα το μετανιώσω.
Αν όχι αύριο μεθαύριο.

Δεν είμαι κυνική. Τους συμπαθώ μερικές φορές (συνήθως πάντα αλλά προσπαθώ να μην είμαι απόλυτη και δε συμμαζεύεται και δε συμμαζεύομαι και ). Τους κυνικούς. Ίσως κάποτε να 'θελα να μαι από δαύτους. Δεν τα κατάφερα.

Πιστεύω στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά. (υπάρχουν :P)
Μερικές ανάγκες είναι πιο απρόβλεπτες, πιο περίεργες, λιγότερο επιστημονικά μελετημένες (και δε μας νοιάζει και δε γαμιέσαι/στε/μαι), ή και περισσότερο.

Πιστεύω σ' αυτούς που χρειάζονται θεό. Η βλακεία τους ίσως (πουκαπου) να με εκνευρίζει.

Τρέφω αισθήματα ιδιαίτερα ιδιαίτερα για το παραλήρημα, για τη μουδιασμένη γλώσσα, για false allarms, για αύρες, σαύρες και την κατσαρίδα που σκαρφαλώνει ανάμεσα στα σκίτσα του τοίχου μου.

Η επιλογή της επιλογής και η συνειδητοποίησή της μου προκαλεί πρόβλημα.

Πάω για φονιάς.
Με βούλα.

πουά


πουέντ







edit: δίκιο είχα.
μετάνιωσα.