Ουπς

Και απαντώ: Ναι. Είμαι άνθρωπος χωρίς όνειρα και στόχους αλλά αν είναι να έχω τέτοια όνειρα και στόχους, καλύτερα να μην είμαι άνθρωπος. (τιλεωπαλιβραδιατικορεπουστημου) 

Έχουμε διάθεση

Την αυτή

Να γίνουμε πολεμοχαρείς..

Κουράζομαι. Και κουράζομαι οικτρά. Στα 23 μου.

Ας πυροβολήσει κάποιος τον σουρεαλισμό στο κεφάλι.
..μην παραλείψουμε.


Να πέφτουν τα στοιχήματα, να πέφτουν τα κεφάλια.
Τικτοκ, τικτοκ. Φήμες λένε δεν θα αντέξουνε πολύ. Στοιχήματα.
Κεφάλια.
Τικτοκ.
Φήμες λένε.

Πρόποση

Είθε να έρθει η στιγμή εκείνη που θα μας εισάγει στην αρχή της εποχής. Είθε η εποχή να περιλαμβάνει μία απλή μεταβολή. Είθε να πάψετε να είστε εγκυκλοπαιδικοί.

Και είναι όρος αυτός. Στην παρούσα φάση αρσενικός.

Τζίμινι

Είμαστε κατηγορίες;

Ποτέ δεν υπήρξε βαθυστόχαστη η αποπάνω αυτής. Είμαστε κατηγορίες. Δυνητικά. Άρα είμαστε.

Το ερώτημα δεν είναι αυτό. Δεν απασχόλησε αυτό. Ούτε υπήρξε φόβος για το τι, για το ποιες, για το που. Αν θεωρήσουμε ότι οι αποπάνω υφίστανται τότε αυτόματα κι αντανακλαστικά, φανερά και πίσωμέροςκεφαλιού/ υποσυνείδητα, ξέρουμε καλά.

Υπάρχει ερώτημα δε, όχι βάναυσο και -αλίμονο- όχι πρωτότυπο. Σε ποια χρονική στιγμή επιλέγουμε να βολευτούμε με αυτές. Σε ποια συνειδησιακή κατάσταση επιλέγουμε να ηρεμήσουμε και να αποδεχτούμε την ορμή για κατηγοριοποίησεις και να εγκαταλείψουμε τον ρομαντισμό.

Εδώ επεξηγώ την τελευταία λέξη που κάπως σαν μεγάλη παπαριά ν' αντιλαλεί σε κεφάλια. Ρομαντισμός: Φοιτητικός, πρώην εφηβικός, ο εξελίξιμος. Το αιώνιο εκπαιδευτικό όνειρο. Η αιώνια ανθρωπιστική ομορφιά. Το βαθύ κι απέραντο (γαλάζιο). Η αξία του ατόμου. Η ιδιαιτερότητα. Η διαφορετικότητα. Η έκθεση που γράψατε στην Γ' Λυκείου.

Υπάρχει ορμή και τάση. Υπάρχει αναταραχή κι αντίδραση. Υπήρξε αλτρουισμός. Θα υπάρξει συμβιβασμός. Μικρές μικρές κατηγορίες σε μικρούς μικρούς ανθρώπους. Κατηγορίες χαρακτηριστικών. Συμπεράσματα ρευστά. Βολικά. Ενδιάμεσα. Είμαστε αλλά δεν είμαστε.

Έχουμε πισινές (όχι πισίνες ηλίθιε). Έχουμε ατού. Έχουμε προσωπικότητα. Φτιάξαμε ελπίδα.

Δεν είναι μεγάλο το ερώτημα. Δεν είναι δύσκολη η σκέψη. Απλά ήταν, βρέθηκε, υπήρξε και ήρθε.

*κρίκετ

Έχω ευχές

Χρειαζόμαστε ανθρώπους για να γλιτώσουμε από ανθρώπους.

Χρειαζόμαστε την ανάγκη μας για ανθρώπους για να επιβιώσουμε από τις ανάγκες των ανθρώπων.

Γαντζωνόμαστε υστερικά σε ανθρώπους γιατί δεν αντέχουμε τον κόσμο τους.

Τι σκατά;
Πόσο σκατά;

Είμαι κυκλοθυμική δε λέω αλλά εσείς το έχετε γαμήσει.




και θα βάλω Ντίλαν γιατί είμαι κλισέ γκόμενα και άντε μου στο διάολο

Buttons

"I'm ambivalent. In fact that's my new favorite word."

"Do you know what that means, ambivalence?"

"I don't care."

"If it's your favorite word, I would've thought you would..."

"It means I don't care. That's what it means."

"On the contrary, Susanna. Ambivalence suggests strong feelings... in opposition."


Girl, Interrupted (1999)

Ξανά.

Γινόμαστε αυτοί. Μεθοδικά, συνειδητά. Πρώτα ζοριζόμαστε, μετά αναπτύσσουμε μηχανισμούς.

Αυτοί οι μισητοί, οι σιχαμένοι, οι πολυαναφερόμενοι. Ναι αμέ. Μπαίνουμε σε σειρά.
Σκατά στόχοι, σκατά απαιτήσεις. Τίποτα σημαντικό για μας. Όλα σημαντικά γι' αυτούς. Άρα κι εμάς. Αφού γινόμαστε αυτοί. Σκατά για μας. Δανεικά απ' αυτούς. Πλέον πιο δικά μας απ' ότι δικά τους.

Να φύγω. Να θυμηθώ να φύγω. Να θυμηθώ να μην ησυχάσω ποτέ. Να θυμηθώ να μη βρω μια καλή δουλειά. Να θυμηθώ να μη βρω ένα καλό παιδί. Να θυμηθώ να μην είμαι ήρεμη, πρόθυμη, χαρωπή. Μανούλα, δούλα, κυρά, δασκάλα, άνθρωπος. Να φύγω.

Και τα λεφτά σας. Μην τα ξεχάσουμε. Όχι όχι ποτέ. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.
Τα λεφτά μας είναι το χειρότερο. Τα λεφτά μας. Το καλό μας. Η ζωή μας. Η επιβίωσή μας. Πόσο νοιάζεται ο κόσμος; Πόσο μου γυρνάν τα άντερα όταν τους θυμάμαι;

Κι εσύ μωρή, με τις εφηβείες και το pc και τα φουστάνια σου. Δεν γίνεσαι. Έγινες. Ήσουν. Τώρα κλοτσάς που βγαίνεις στην επιφάνεια. Μας τα 'χεις πρήξει κομμάτι.

Σήκω.
Ζώο.
Φύγε.



ps: Αρχίδια άνθρωπος-παιδί καλέ μου.