Kanashibari.

I lost my obsessions. there’s nothing. I 'm not able to be obsessed about anything. Not in a legal way. At least.
There is no interest in being a stalker anymore.
In a legal way. At least.
There's nothing there. It's not just boredom. It's a weird, constant situation. One of the really annoying ones. I need the sweet routine of searching for secrets easily placed in common view with the security that people's blindness provides.
No other routine have made me such a needy nature.

I need to be obsessed again. I need my drug. I need my tools, my preparation, my schedule. I seek the relief of putting some things in order. The chaotic one. In a strange way. I need my disguise, my chekings. The pick of my anxieties. I need that huge pile of meaningless stuff around my mind to keep it busy.

I need my obsessions.

you are always out of tune to you

i kinda miss the time that i was moving
unknown
kinda free

secure.

http://www.youtube.com/watch?v=iwwD2AgSFa4

Loop

i don't mean anything cause i can't mean anything cause it's forbitten cause i already said too much cause too much means always enough
means anything
forbitten
i said

^

προσπαθώ να ενδώσω στην υπερβολή
να αφεθώ σε σουρεαλισμό


Βιώνω έναν εγωισμό τρομακτικό,
αντίθετο σε ότι έχω σχηματίσει (με όχι κ τόσο ευδιάκριτα όρια) ως ιδανικό εαυτό.
Κλονίζεται το πρότυπο.
Αμφισβητείται η ανάγκη ύπαρξής του.
Συνειδητοποιώντας την ύπαρξη αγάπης
για την άγνοια και
για την αναγνώριση της άγνοιας, αφαιρώ νόημα από την αναζήτηση.



φαίνεται πιο καθαρό όταν είναι ανεπηρέαστο

δεν πρόκειται να υπάρξει ανεπηρέαστο,
είναι αδύνατο και είναι κενό

χάνει κάτι όμως

και αυτό το κάτι οι άλλοι το λέμε ουσία

εγώ δεν είμαι

δεν είσαι. θες να γίνεις.

εγώ δεν μπορώ να θέλω,
δεν πρέπει,
μου χαλάνε και με χαλάν

Πρόληψη, Διάγνωση, Θεραπεία.

Δε μου λείπω. Ήμουν περίεργη τότε.

Τώρα είμαι χειρότερη.

Αλλά είμαι "άλλο τώρα".

Σκατά. Πάω να δώσω.

11/2/11

Τούτα έμειναν drafts και δε θυμάμαι τίποτα.
Δε θυμάμαι τι είχα πάθει αλλά όλο και κάτι ΤΡΟΜΕΡΟ θα ήταν. Όπως είναι πάντα βεβαίως.

Γιατί δε μας βαριόμαστε;
Κι αν μας βαριόμαστε γιατί δε μας αλλάζουμε;
Μας τρομάζει η αλλαγή;
Μας τρομάζει αυτό που είμαστε;
Υπάρχουν στάδια;
Πρόληψη, Διάγνωση, Θεραπεία;

Τίνος;
Των στοιχείων γενικά; Του εαυτού; Των αυτών που βαριόμαστε;

Οπότε,
Τούτο είναι απορία γενικής φύσεως. Απορία που την παίρνεις και την κολλάς όπου σε βολεύει και την προσαρμόζεις όπως σε βολεύει. Γιατί είσαι άνθρωπος με ελεύθερο χρόνο (για σκέψη και δημιουργικότητα, ναι, μαλάκα) και αρέσκεσαι στις θεωρίες, στα τεράστια προβλήματα που μπορείς να δημιουργήσεις και στην πλαστικότητα που μπορείς να επιφέρεις (μάνα μου λεξιλόγιο) στις σκέψεις, στα συναισθήματα (συγκεκριμένος ορισμός δεν υπάρχει σε τούτη την αναφορά, η λέξη μπορεί να παραληφθεί αλλά τη βάζουμε γιατί είναι στο πακέτο, ολοκληρώνει μια εικόνα γλαφυρή και είναι τζάμπα και είμαι άνθρωπος με ελεύθερο χρόνο), στις καταστάσεις.

Όταν το λοιπόν θες (ή θέλει το μυαλουδάκι τελοσπάντων) μπορείς να αλλάξεις ακόμα και τα δεδομένα. Να τα (παρα)μορφώσεις.

Είναι οι ερωτήσεις εκείνες που κάνεις στον εαυτό και τον κοιτάς λοξά (όχι στον καθρέφτη, έλεος) στο δευτερόλεπτο γιατί ξέρεις την απάντηση ή δε θες να απαντήσεις. Που σε φέρνει σε δύσκολη θέση ο εαυτός ο ίδιος ωρέ.
Κι αν απαντήσεις. Έστω πως το βρήκες. Ή πως κούνησες το κεφάλι μια από δω και μια από 'κει και αποκαλύφθηκε ότι γνωρίζεις. Ω ναι!

Πως το βγάζεις παραέξω;

Εκεί πέρα, οι εκείνοι, όλο και κάτι περιμένουν. Όσοι και όποιοι και να 'ναι (και). Γιατί όλο και κάποιους, κάπως, υπολογίζεις.

Θα 'θελα να 'χα την ικανότητα αυτή όπου with a buzz in our ears we play endlessly

Μοιράσου γαμημένε
Ποτέ δεν ήταν ντροπή

Έχω απορίες/

Κατα συρροή

Κάθε αχάριστος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να μη σέβεται ούτε τον εαυτό του.

απολογούμαι για τους στοχασμούς μου

Post it.

Και περνάμε στα βαρύγδουπα σε μια προσπάθεια να μάθουμε στον εαυτό ότι τα ποστ-ιτ κάνουν καλό στην ψυχική του υγεία και καλά θα κάμει να μάθει να τα χρησιμοποιεί. Ο εαυτός.

Ο ίδιος.

Δεν ξέρω θεωρίες. Και να 'ξερα θα τα 'κανα πουτάνα με ονόματα, αυτά που δεν κατάλαβα, κι αυτά που 'δα στον ύπνο μου.

Όποιος λέει ότι είναι σκιά του εαυτού του είναι ένας κυνικός καφράκος.

Δεν έχουμε αγνή υπόσταση αφού είμαστε συνδυασμός επιρροών.

Δεν θα βρούμε ποτέ τον εαυτό μας γιατί αυτό που 'χουμε στο υπέροχο πράμμα, που κατοικεί στο κρανίο μας, ως (ε)αυτό δεν υφίσταται. Λέω 'γω τώρα, στο περίπου και λοιπά. Κι όποιος πούστης σε λέει ψεύτικο είναι βλάκας που 'χει ορίσει το αληθινό. Κι αν θεωρείς τον εαυτό σου αληθινό είσαι εξίσου. Κι αν σου 'παν κάτι άλλο ρώτησε για τους ορισμούς τους. Σήκω. Φύγε. Και ξαναγύρνα. Όχι ότι έχει σκοπό και νόημα. Απλώς η περαντζάδα σου αλλάζει τον καιρό.

Τι;

Ναι, συγγνώμη. Δεν μου πάνε οι αυθεντίες (κι η αφεντιά στις αφεντιές μου) θα απολογηθώ κι αργότερα.

Είσαι η σκιά που σου δίνουν οι άλλοι και χαίρεσαι. Εγώ δε χαίρομαι. Μου βρωμάω. Και όσο κι αν νομίσω πως κρύβω έναν εμένα κάπου κει στο βάθος τόσο επιστρέφω στη δήλωση που (με περίσσιο κόρδωμα) έκανα παραπάνω.

Δεν ξέρω τι υφίσταται.

Δεν ξέρω πόσες υποστάσεις έχετε εσείς.

Εγώ θα 'χω πολλές από δω και μπρος.

Πούστηδες.

Καλά δεν έκανα;

Βλέπω συνέχεια αυτό το όνειρο.

Βλέπω συνέχεια αυτά τα όνειρα. Την κατηγορία. Το όνειρο.

που με κάνουν να αμφιβάλλω για την πραγματικότητα

για την νηφαλιότητα

για την αντικειμενικότητα (γράψε άκυρο, πάντα αμφέβαλα γι αυτήν)

Με φαγουρίζει η γάμπα μου και με λένε Μανόλη.

"Της χήρας το κατούρημα στο χώμα σκάβει λάκκο.

Σκοτώνει τα μικρόβια, ακόμα και το δάκο.

Αυτό. Αυτό σκεφτόμουνα και μου 'ρχοταν να γελάσω. Το ξέρω ότι είναι μαλακία, είναι απαράδεκτο, είναι αίσχος, αλλά αυτό είναι. Την κοίταζα, στα μαύρα ντυμένη, πήρε το μάτι μου και την κορνίζα με το σύζυγο που χάσαμε, ωραίος κύριος, ευθυτενής, ε, μου 'ρθε καπάκι κι η μαντινάδα. Μου την είχε πει ένας ταξιτζής, κάτω, πριν τη Ζάκρο. Εκεί. Με το Σώτο ήμασταν. Μας είχε πάρει μονότερμα ο ταρίφας. Πολύ γέλιο. Δυστυχώς. Γιατί τώρα δαγωνόμουνα. Τελείως βλάκας. Ώρες ώρες είμαι τέτοιος τενεκές. Χωρίς κακή πρόθεση. Αλλά τενεκές. Ο Σωτήρης σηκώθηκε."

Λ.Χ.