go back to sleep

Όταν ο καφές έχει την καταλληλότερη θερμοκρασία τον πίνεις μονορούφι.
Συνήθως ο λόγος που αφήνεσαι να σε κάψει είναι γιατί δεν έχεις και κάτι καλύτερο να κάνεις ή για να αποφύγεις να μπεις στη διαδικασία να σπάσεις κάποια σιωπή, είτε αυτή μεταξύ εσού και του ατόμου απέναντί σου είτε αυτή μεταξύ εσού και του αντικειμένου απέναντί σου.

Πως το πες;
Α ναι
και να πέθαινε αύριο καμιά δύο δισεκατομμύρια κόσμος ε;

Θα το συζητήσω με την κλειστή τηλεόραση απέναντί μου μέχρι να κρυώσει ο καφές.
Πάντως θα συμφωνήσω.
Καλά ίσως αν με βάλουν να το σκεφτώ να διαφωνήσω.

-Σκάσε.
-Μάλιστα.




ps: πάντως κάπου εκεί έξω οι φοιτητές διαβάζουν. αναρωτιέμαι πόσοι ξέρουν το γιατί
ps12210: στο λαιμό μου καθόταν από τοτε που την έγραψα την κωλοφράση εξού κ το έδιτ!

Έγινα συλλέκτης μεθυσμένων λαφύρων

Κι είναι το κρασί
που επιμηκύνει τα άκρα σου πιο εύκολα, σχεδόν αυτόματα
που κάνει τις παλάμες σου να χάνουν την αίσθηση της απαλής γλυκιάς ανατριχιαστικής αφής
που θες απλά να σύρεις νύχια κι όχι δάχτυλα στο δέρμα για να νιώσεις.
και περπατάς κι ακούς τα βήματα τόσο δυνατά, κι η πόλη παίζει soundtrack πίσω απ' τους διαλόγους
κι ο ήχος σε τρελαίνει. τρυπάει τη φτέρνα. πετάει το γόνατο κι εκεί στα μπούτια σκάει για να φέρει κι άλλους χτύπους, πολλούς. Ταχυπαλμία το 'πανε. Τρέχεις πολύ και λαχανιάζεις το 'πανε.

Δεν είναι που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ μικρέ. Είναι που με τρελαίνει τώρα, με το άσχημο. Είναι που η αφηρημάδα με τρελαίνει με το όμορφο. Είναι που όταν κοιτάω τους τοίχους βλέπω ζωγραφιές. Είναι που όταν βλέπω τα χαρτιά λευκά βλέπω τα ίδια. Κι είναι που ο τοίχος θέλει το κρασί μα το χαρτί ίσως όχι.

Και κόλλησα στο "γλυκό" μεθύσι που το νιώθω. Και το "δώμα" έγινε αγαπημένη λέξη και σκάλωσα πολύ και προσπάθησα περισσότερο να μη φανεί. Και πόσο κρύο ακούστηκε το "πλακάκι" και πόσο πόνεσε το κεφάλι μου. Έπρεπε να δεις και τις βούλες.

Έπρεπε να βλέπουμε όλοι πιο συχνά τις βούλες και το σκοτείνιασμα το ζαλισμένο.


ps: η μέρα είναι λάθος. το ρολόι μου άλλα λέει.
11

Αντιψευδαίσθηση

"...λοιπόν κάνεις ό,τι κάνεις, μιλάς με κόσμο, βάζεις λεμονάδα σε σαμπανοπότηρο βρε αδερφέ και γυρνάς στο δωμάτιό σου και σκέφτεσαι: ok τι έκανα μόλις τώρα; τα είπα όλα αυτά ή τα δα στον ύπνο μου;
ε και σκάει μύτη το σαμπανοπότηρο πάνω στη συρταριέρα κ ενώ ξέρεις ότι δεν έκανες και τίποτα τραγικό, νορμάλ όπως συνήθως συμπεριφέρθηκες, νιώθεις πως η ευρύτερη περιοχή του μυαλού σου παίζει με την υποπεριοχή που χρησιμοποιείς εσύ."

Χρόνια...

Κι όσοι ξέρουν πως τα εννοώ θα τ' ακούσουν κάποια άλλη μέρα που θα γίνει πιο σημαντική απ'
"αυτές".

Μπογιάτισμα

Γνώρισα τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου.

μόνο που δε θυμάμαι το προσωπό του
δε θυμάμαι τις κινήσεις του
δε θυμάμαι τη φωνή του
αλλά ήταν αυτός είμαι σίγουρη
και ίσως να 'ταν όμορφη η στιγμή
ίσως να αμφέβαλα
ίσως να ήξερε

και ίσως να μην έχει καμία μα καμία σημασία.




Τόσο αφελείς που θα αφεθούμε.

The city sunset over me

Aleinn á ný

Θα μετρήσω την ευφυΐα με δείκτη τη σημασία που δίνω σε γεγονότα και υποθέσεις, σε σκέψεις γενικότερα, σε πράγματα στα οποία κάνω την τιμή να τους αφιερώσω τζούρες συναισθήματος. Αυτά τα «πράγματα» που τα χώνουμε στις κατηγορίες της χαρτορίχτρας: επαγγελματικά, οικονομικά, αισθηματικά. Γίνονται πιο κουλτουριάρικα όμως, μπαίνουν τα ψυχοτέτοια, ξυπνάν συνειδήσεις οικολογικές, πολιτικές και γενικά λοιπές.

Υπάρχει όμως και το άλλο. Δεν είναι πιο σημαντικό το κατά πόσο θες να μπεις στη διαδικασία ψαξίματος; Δηλαδή αν γνωρίζεις ότι το θες; Αν γνωρίζεις ότι ο λόγος που το κάνεις είναι γιατί σου αρέσει να σε βασανίζεις; Γιατί θες να ψάξεις. Δε θες να βρεις. Το γουστάρεις μάνα μου το μελόδραμα, δε το γουστάρεις;

I'm cheating on me

Βρισκόμαστε σε σύγχυση.
Βρισκόμαστε σε αρχή δημιουργίας.